Wrzesien

 

              Wrzesień to okres owocowania wielu roślin łąkowych. Na łąkach wznoszą się schnące pędy wiązówek, ciemiężycy zielonej, baldachy gorysza błotnego i pędy gnidosza królewskiego. Jest to także okres, kiedy kwitną ostatnie rośliny łąkowe. W grądach dojrzewają owoce leszczyny i lipy. Obficie opadają pod korony dębów żołędzie, stanowiące smakowity kąsek dla intensywnie żerujących przed zimą dzików.

Pnie starych olch, grabów i brzóz porastają kępy opieńki miodowej, zaczyna się też obfity wysyp borowików szlachetnych, koźlarzy, podgrzybków brunatnych i innych gatunków grzybów.

Wrzesień to pełnia ptasich wędrówek. Odlatuje wówczas wiekszość gatunków ptaków. Z poczatkiem miesiąca opuszczają nas: bociany, turkawki, dzierzby, drozdy. Znacznie później odlatują w charakterystycznych kluczach żurawie. Zapadają w sen zimowy nietoperze, szukając odpowiednich miejsc przy zabudowaniach wiejskich lub w dziuplach drzew.

Wiekszość płazów kończy przeobrażenie i pospiesznie opuszczają zbiorniki wodne. Zaobserwować możemy wtedy masowe mędrówki małych żab brunatnych i jeszcze mniejszych od nich małych ropuszek, które w lasach i na łakach poszukują odpowiednich miejsc na przezimowanie.

Wrzesień to pora wylęgu jaj małych żółwi błotnych. Te z kolei szukają schronienia w najbliższych zbiornikach wodnych. Droga do nich jest często długa i wiele z nich pada w tym czasie ofiarą drapiezników, głównie lisów, jenotów, kun, borsuków, a nawet dzików. W wodzie ich liczebność zmniejszają ptaki i wydry.

Wrzesień to także okres godowy jeleni – rykowisko. W czasie rykowiska byki ryczą najgłośniej o zmierzchu i wcześnie rano. Byk stadny gromadzi wokół siebie harem łań, odpędzając uderzeniami poroża każdego rywala, który się zbliża. Trwa również ruja u łosi – bukowisko. Samce, zarówno jeleni jak i łosi, na podstawie głosu oceniają swoją siłę, po czym najsilniejsze rywalizują o względy samic. Krótkie walki, polegające na przepychaniu się porożami bardzo szybko wyłaniają najsilniejszych konkurentów.

Ochrona czynna modraszkóww i późno kwitnących goryczek wymaga późnego wykaszania łąk trzęślicowych. Umożliwia to wysianie nasion goryczek oraz opuszczenie roślin zywicielskich przez larwy modraszków, aby mogły trafić do gniazd mrówek. Ostatnie rośliny wydają nasiona i przechodzą w stan spoczynku przed nadchodzącą zimą. Rośliny wodne jako formę przetrwalnikową wytwarzają turiony, które następnie opadają na dno zbiorników, by tam w mule przeleżeć do wiosny.

                                        © 2012 Podolze. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wykonanie strony: http://www.milart.net