Szata roślinna

       Roślinność Parku to niewątpliwie jeden z jego największych atutów. Dominującymi formacjami roślinnymi są tu torfowiska, łąki i lasy. Najcenniejszym jednak elementem są rozległe torfowiska wyróżniające ten obszar spośród wszystkich parków narodowych w Polsce. Szczególnie interesujące są torfowiska przejściowe, tworzące się wokół zarastających jezior Parku. Jeziora Łęczyńsko-Włodawskie są jednym z najstarszych w kraju. Wokół ich brzegów tworzą się pływające kożuchy roślinne nazywane przez tutejszych mieszkańców spleją. Takie trzęsawiska otaczają jeziora Moszne, Długie (oddalone od naszego domu o ok. 300m) i Karaśne, utworzyły się też przy jez. Łukie i pokrywają całkowicie już nieistniejące 3 inne jeziora. Torfowiska te porastają karłwate sosny, brzozy i wierzby, przez co stanowią namiastkę europejskiej tundry i lasotundry. Zachowanie się wielu reliktów roślinności północnej i atlantyckiej oraz nagromadzenie gatunków rzadkich sprawiają, że Poleski Park Narodowy jest jedyną w swoim rodzaju osobliwością na skalę europejską. Pod względem różnorodności biologicznej należy do czołówki polskich parków narodowych. Poza torfowiskami do niezwykle interesujących należą tu naturalne, powstałe z samosiewu lasy bagienne. Są to olsy, bory bagienne i subborealne brzeziny bagienne zajmujące tu największą powierzchnię w kraju. Ols, to liściasty las bagienny. Ma on strukturę kępkowo-dolinkową, gdzie tworzyąca drzewostan olcha czarna rośnie na charakterystycznych kępkach jak na „poduchach”. Pomiędzy kępkami przez większą część roku stoi woda, w której spotkamy różne zespoły roślinności wodnej i szuwarowej.

 

 Ols bagienny (fot. PPN)

Strukturą kępkowo-dolinkową charakteryzuje się też bór bagienny. Jest to las sosnowy porastający w Parku torfowiska wysokie typu kontynentalnego. W runie występuje tu licznie borówka bagienna i bagno zwyczajne. Lasy Parku zajmują 49% jego powierzchni, w tym 21% to leśne zbiorowiska torfowiskowe. Torfowiska otwarte i łąki zajmują po 20% powierzchni. W Parku wyróżniono 208 zespołów roślinnych, z których 30 reprezentuje zespoły leśne i zaroślowe, a pozostałe 178 to formacje nieleśne. Florę PPN reprezentuje ok. 260 gat. glonów, 130 gat. mszaków i ok. 1000 gat. roślin naczyniowych. Występuje tu 81 gatunków chronionych roślin naczyniowych, a 36 znajduje się na polskiej czerwonej liście gatunków zagrożonych. Niezwykłą atrakcją Parku są występujące głównie na torfowiskach rośliny mięsożerne (8 gat.). Ze względu na typ pułapek chwytających owady i inne drobne bezkręgowce można je zaszeregować do 3 grup. Pułapki kleiste mają rosiczki (r. okrągłolistna, długolistna i pośrednia) i tłustosz dwubarwny. Liście rosiczek zaopatrzone są w gruczołowate włoski, na końcu których znajdują się kropelki „niby-rosy” (stąd nazwa rośliny), która jest bardzo lepka i wonna. Jej zadaniem jest przywabianie owadów. Gdy któryś z nich usiądzie na liściu, przykleja się do niego, a roślina zwijając liść więzi ofiarę w środku. Następnie wydziela substancje trawienne „rozpuszczjące” białko owada i wchłania je do wnętrza liścia.

Rosiczki (fot. PPN)

Do drugiej grupy należy aldrowanda pęcherzykowata, roślina bezkorzeniowa, pływająca swobodnie w toni wodnej. Do chwytania drobnych bezkręgowców wykształciła pułapki chwytne typu zapadkowego ze specialnym mechanizmem zamykającym. Powoduje on błyskawiczne zamykanie dwóch połówek liścia. Reakcja zamykania pułapki należy do jednych z najszybszych w świecie roślin i trwa 0,2 sekundy.

                                                                                                                                                                                         Andrzej Różycki

                                        © 2012 Podolze. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wykonanie strony: http://www.milart.net