Poleski Park Narodowy

 

         Poleski Park Narodowy to unikalny zespół bagien, moczarów, jezior, stawów i lasów. Jest dziś ostatnim fragmentem poleskiego krajobrazu, który oparł się intensywnym melioracjom lat sześćdziesiątych. Park został utworzony w celu ochrony ekosystemów wodno-torfowiskowych i jest jednym z trzech, o takim charakterze, w Polsce. Położony jest w malowniczej krainie Polesia Zachodniego, w środkowej części Równiny Łeczyńsko-Włodawskiej, gdzie znajdują się jedne z najstarszych jezior w Polsce. Są to głównie zbiorniki pochodzenia krasowego. Przeszło trzydzieści lat przyrodnicy walczyli o uratowanie tego skrawka ojczystej przyrody, starając się zachować charakter Polesia, jaki znamy ze słów pieśni „Polesia czar, to dzikie knieje i moczary”.

 

Zanim jednak obszar ten zyskał status prawnej ochrony, wiele bagien i terenów podmokłych w bezmyślny sposób bezpowrotnie osuszono, skazując na zagładę wiele rzadkich dziś gatunków fauny i flory. Pomimo przeciwności, dzięki zaangażowaniu wielu wybitnych naukowców, a przede wszystkim znanego badacza flory Lubelszczyzny prof. dr. hab. Dominika Fijałkowskiego, udało się uratować ostatnie niewielkie fragmenty terenów bagiennych Polesia Zachodniego. Profesor był inicjatorem tworzenia szeregu rezerwatów torfowiskowych na tym terenie. W 1966r. z jego inicjatywy powstaje rezerwat „Durne Bagno”, a w 1972r. – „Jezioro Moszne”, w 1978 – „Jezioro Długie”, a w 1982r. – „Torfowisko Orłowskie”. Rezerwaty te weszły w 1983 roku w skład Poleskiego Parku Narodowego. Dalsze działania doprowadziły do utworzenia, 1 maja 1990r. Poleskiego Parku Narodowego. W ten sposób, w ostatniej niemal chwili, uratowano resztki nie osuszonych jeszcze torfowisk i bagien. Utworzony na obszarze 4813,35 ha, Park nie zapewniał jednak należytej ochrony obszarom torfowiskowym. Podjęto więc działania zmierzające do jego powiększenia. Ostatecznie 1 lutego 1994r. powierzchnia Parku uległa powiększeniu do 9647,73ha. Jednocześnie z powiększeniem PPN zatwierdzona została jego otulina o powierzchni 14041,96ha. Aktualnie pow. Parku wynosi 9762,27 ha. W roku 2002 Poleski PN oraz Sobiborski Park Krajobrazowy, PK Pojezierze Łęczyńskie, Lasy Włodawskie i Parczewskie uzyskały status Światowego Rezerwatu Biosfery „Polesie Zachodnie” o pow. 139 917 ha. W tym samym czasie (30.04.2002r.) Szacki Park Narodowy (bliźniaczy park na Ukrainie) także został uznany za Światowy Rezerwat Biosfery.

                                                                                                                                                                               Andrzej Różycki

                                        © 2012 Podolze. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wykonanie strony: http://www.milart.net