Lipiec

 

Lipiec to miesiąc najwyższych temperatur – średnia wieloletnia wynosi 17,9 st. C, a jednocześnie najbardziej deszczowy. W lipcu spada średnio 77,5 mm deszczu.

W lipcowym lesie kwitną już tylko pojedyńcze kwiaty jastrzębców, a pozostałe rośliny runa owocują i wydają nasiona. W grądach wykłasza się trawa perłówka zwisła. Na łąkach przemija aspekt jaskrowy i firletkowy, a zastępuje go mozaika różnobarwnych kwiatów i ziołorośli. Miejscami liczniej niebieszczą się kwiaty dzwonków oraz różowią się pierwsze kwiaty goździków pysznych i zielone kwiaty górujących nad łąkami ciemiężyc zielonych. W bardziej wilgotnych miejscach kwitnie masowo wiązówka błotna, której białe kwiatostany odwiedzają licznie kwietnice i kruszczyce złotawki.

Na piaszczystych murawach i odłogach rozkwitają licznie zółte i pomarańczowe koszczyki kocanek piaskowych oraz wykłasza się trawa – szczotlicha siwa.

 

Bocian czarny

 

 

Na torfowiskach zaczynają dojrzewać owoce borówki bagiennej, a na mszystych poduchach torfowców pojawiają się białe kwiaty rosiczek. W torfowiskowych młakach zakwitają pięknym, żółtym kolorem kwiaty pływacza średniego i nieco mniejsze, bledsze, pływacza drobnego. Natomiast na jeziorach i stawach pomiędzy liśćmi osoki żółcą się duże, wargowe kwiaty pływacza zwyczajnego.

Okres lata to czas aktywności niektórych dużych ssaków. W lipcu rozpoczyna się ruja saren, która trwa często do połowy sierpnia. Kozioł intensywnie ugania się za kozą, wydeptując w zbożu lub trawie ścieżki w kształcie zamkniętych kręgów o niewielkiej średnicy. Rozpoczyna się tez ruja borsuków, które wydają w tym okresie cała gamę dźwięków. Jeśli nie są płoszone, to głośno sapią i pomrukują, przerażone i zdziwione fukają, zadowolone mruczą, a gdy się złoszczą – warczą lub jazgoczą.

 

Sarna


W słoneczne dni, na leśnych polanach i na suchszych kępach wśród torfowisk, mozna zauwazyć wygrzewające się liczne zaskrońce polujące na żaby oraz jaszczurki żyworodne polujące głównie na owady i inne bezkręgowce. W tym czasie odbywają swoje loty dwa gatunki chrząszczy z rodziny kózkowatych związane z różnymi gatunkami wierzb.

Część otwartych torfowisk, które w wyniku melioracji zostały przesuszone, na skutek niedoborów wody zarasta drzewami i krzewami, tracąc swój naturalny charakter. Sukcesja, przyspieszona przez działalność człowieka, prowadzi w ostatecznym efekcie do pokrycia powierzchni takich torfowisk lasem lub zaroślami wierzbowymi. Zabiegi ochrony czynnej wykonywane na torfowiskach polegające na przywracaniu właściwych dla nich stosunków wodnych i usuwaniu zadrzewień i zakrzaczeń mają na celu utrzymanie ich pierwortnego, otwartego charakteru. Po przepowadzeniu pierwszych zabiegów, co kilka lat usuwane są także pojawiające się odrośla brzóz i wierzb.

Rozlewiska wodne, powstałe wiosną na podmokłych łąkach oraz w olsach stopniowo zanikają. W tym okresie większość młodych ptaków zaczyna się usamodzielniać. Rodzice stosując różne wybiegi zmuszają młode ptaki by same zdobywały pokarm. Wszystkie intensywnie żerują – gromadzą siły i zapasy energetyczne na długą i pełną niebezpieczeństw podróż na zimowiska. Gniazda opuszczają młode bociany, żerując wspólnie z rodzicami na okolicznych łąkach i ćwicząc latanie.

                                        © 2012 Podolze. Wszystkie prawa zastrzeżone. Wykonanie strony: http://www.milart.net